Chap.01 http://xehanort.exteen.com/20080101/fic-kingdom-hearts-ivalice-alliance-chap-01
-----------------------------------------------
Kingdom Hearts : Ivalice Alliance
Chapter 02.Who's on The Ship (ผู้ลอบขึ้นเรือ)
เรืออากาศยานลำหนึ่ง
ในที่สุดโซระก็ลอบข้นเรือได้สำเร็จเขามาเพิ่อตามหาอัลและเพื่อสอบถามข้อมูลของโลกใบนี้ แต่ว่าการตามหัวตัวเขานั้นไม่ง่าย เพราะเรือนี้มันกว้างอย่างกับอะไรดีเล่นเอาโซระหลงทางกันเลยทีเดียว
ความไม่ท้อถอย หรือจะเรียกว่าความดื้อดึงของโซระกันดีนะ เขาเดินทางมันให้ว่อนไปหมดทุกซอกทุกมุมของตัวเรือ อัล อยู่ที่ไหน?
โซระบ่นไปกับตัวเอง เจ้าหมอนี่มันเป็นจรวดหรือไงอยู่ไหนกันแน่ หรือว่าเขาตาถั่วเองกันแน่ หรือว่าหมอนี่จะเป็นวิญญาณที่หาให้ตายก็ยังไม่เจอ หรือจะเพราะเรือลำนี้มันใหญ่เอง โซระบ่นไปหาไป
และก่อนที่เขาจะฆ่าตัวตายเพราะหาไม่เจอ สวรรค์เข้าข้างเขาแล้วนั่นไงอัล
อัลซิด นั่งอยู่ตรงบริเวณดาดฟ้าเรือเขาดูเหมือนจะครุ่นคิดอะไรอยู่สักอย่าง หมอนี่คิดอะไรอยู่นะ โซระถามตัวเองก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าและเข้าไปถามแบบหน้าด้านๆ
"เอ่อ...." โซระพยายามทักให้อัลรู้สึกตัว
"หือ? อ๊ะนาย?" อัลซิดหันมามองโซระ เขาดูแปลกใจเล้กน้อยที่พบเด็กหนุ่มคนนี้มาอยู่บนนี้ก่อนจะตอกกลับไปอย่างทันควัน
"นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเรือบินลำนี้ตั๋วแพงจะตาย" อัลซิดถามแต่ยังไม่ทันที่โซระจะตอบเขาก็พูด
"ลอบขึ้นเรือสินะกะแล้ว" พูดได้ถูกเผงโซระเพิ่งจะลอบขึ้นมาได้ไม่นานสดๆร้อนๆเลย
"ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อที่จะฟังคุณแซวนะ อัล" โซระตอบจริงจัง เล่นเอาอัลซิดอึ้งไปแป๊ปนึงเลยทีเดียว
"หึ!....ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้นะนายอยากจะรู้อะไรล่ะฉันจะเล่าให้หมดเลยก็ได้ ถือซะว่าเป็นรางวัลที่นายลอบขึ้นเรือได้สำเร็จไงล่ะ" อัลซิดบอกแก่โซระ ว่าแล้วโซระจึงได้เริ่มถามคำถามทันที
"ที่ผมอยากรู้อย่างแรกเลยคือ...ที่นี่มันที่ไหนกันแน่" โซระถามทันที
"..... งั้นเหรอถ้านายถามอย่างนี้เรื่อง ที่ว่านั่น คงจะจริงสินะ" อัลซิดพูดอย่างน่าฉงนจนโซระสงสัยว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร แต่ก่อนที่จะถามถึงมันอัลซิดก็ตอบทันที
"ที่นี่น่ะคือดินแดนที่เรียกว่า อิวาไลซ์"
"ที่โลกอิวาไลซ์นี้มีเผ่าพันธุ์มากมายดำรงและอาศัยอยู่"
"พวกเราใช้พลังของคริสตัลในชีวิตประจำวัน"
"ที่โลกนี้น่ะมีมอนสเตอร์มากมายพอดูเชียวล่ะ"
"เฮ้อ โทษทีนะฉันอธิบายไม่เก่งเอาเป็นว่าที่อิวาไลซ์นี้น่ะไม่หมูหรอกนะที่จะใช้ชีวิตอยู่" อัลซิดกล่าว
"งั้นหรือ ขอบคุณนะครับ" โซระกล่าว
"อืม...ไม่เป็นไร แต่ได้ยินมาว่านายกำลังตามหาเพื่อนอยู่ใช่ไหม?"
"อ๊ะ!ครับเพื่อนของผมอีกสองคน" โซระบอก
"งั้นเอางี้ถ้านายมาร่วมเดินทางกับฉัน ฉันจะช่วยนายตามหาเพื่อนเอาไหม?"
"ขะ...ขอบคุณครับ" โซระดีใจมากในที่สุดเขาก็มีหนทางในการตามหาตัวของเพื่อนได้แล้ว
"เฮ้ย ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้เรียกฉันว่า อัล เฉยๆ เถอะนะโซระ" อัลซิดว่า
"อะ...อื้ม เข้าใจแล้วล่ะ อัล" โซระทำตามที่อัลซิดบอกเพราะดูเหมือนว่าการทำตัวสุภาพจัดสำหรับเขามันยากได้ที่เลย
"งั้นระหว่างนี้เดี๋ยวฉันจะอธิบายเกี่ยวกับอาณาจักรนี้สักหน่อยแล้วกัน"
-----------------------------------
"นี่...ว่าแต่เราจะมุ่งไปไหนหรือ?" โซระถาม
"เมืองหลวงของอาร์เดเดียน่ะ"
"ไปทำไมงั้นเหรอ" โซระถามอีก
"ไปหาเพื่อนฉันน่ะสิ เพื่อบอกเรื่องนั้น"
"เรื่องนั้นงั้นเหรอ มันอะไรงั้นเหรออัล?"
"เอาไว้ไปถึงที่ไหนค่อยว่ากันแล้วกันเพราะฉันยังไม่ค่อยชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์น่ะนะ"
"ง....งั้นเหรอ" โซระได้แต่สงสัยว่าเรื่องนั้นที่อัลว่ามันคืออะไรกันแน่
"เอ่อ..เดี๋ยวมานะแป๊ปนึง" อัลซิดบอกขอตัว
"อืม"
-----------------------------------
อีกด้านหนึ่งของเรือเหาะ
"เจ้าเด็กนั่นไม่ผิดแน่นะ"
"แน่นอนครับนายท่าน"
"ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าเด็กนี่จะมีพลังที่โลกนี้ไม่มี"
"เอาเถอะ คนเราดูที่เปลือกนอกไม่ได้จริงๆ"
"ถ้างั้นพวกนายจงไปจับเจ้าเด็กนั่นเสีย แล้วนำพลังที่โลกนี้ไม่มีมาให้ได้"
"รับทราบ"
-----------------------------------
โซระกำลังนั่งคิดอยู่คนเดียว
เขาคิดว่าทำไมเหตุการณ์แบบนี้ถึงได้เกิดขึ้นมาได้นะ
ทั้งๆที่วันนี้เขาแค่คิดว่าจะมาเที่ยวพักผ่อนกับเพื่อนทั้งสองแค่นั้น
แต่เขากลับเจอเรื่องที่ยุ่งยากเข้าให้เสียแล้ว
ทุกๆครั้งที่เขาสู้ไม่ได้ เขาก็จะมีเพื่อนคอยช่วยตลอด
เขาชนะทุกคราได้เพราะมีเพื่อนพ้อง
เขาไม่เคยต้องสู้ตามลำพัง
แต่ครั้งนี้ทำถ้าว่าจะไม่ง่ายเสียแล้ว
เขา คิดถึง โดนัลด์ และ กู๊ฟฟี่ ไม่รู้ว่าทั้งคู่จะเป็นตายร้ายดียังไง
เขาคิดว่าถ้าเขาไม่เสนอหัวข้อในการหาดินแดนใหม่เสียก็ดี
โซระกำลังโทษตัวเองอย่างหนัก
เขาไม่เคยรู้สึกผิดเท่านี้มาก่อน
ถ้าเขาเจอโดนัลด์ กับ กู๊ฟฟี่ เขาคิดว่าควรจะต้องขอโทษอย่างมาก
ในสถานการณ์อย่างนี้ถ้าเป็น ริคุ หรือ ไคริ จะทำยังไงนะ
.
..
...
..
.
"ตูม!!!!"
เกิดเหตุระเบิดดังสนั่นที่เรือ
"มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ?" โซระสงสัยก่อนจะวิ่งไปดู ซึ่งสวนทางกับคนอื่นๆที่วิ่งหนีกันหมด
"อ๊ะ!" โซระอุทานภาพที่เห็นเบื้องหน้าของเขาคือมังกรขนาดย่อมๆซักสามตัวเห็นจะได้
พวกมันมองมาที่เขา (แย่แล้วๆๆๆ) โซระคิดเขาจะสู้กับพวกมันยังไงดี
"ชิ้ง" โซระไม่คิดมากเขารีบคว้าคีย์เบลดคู่ใจ คิงด้อม คีย์ ของเขาออกมาทันที
"ย้ากกกก!!!!" โซระกระโจนเข้าหาฝูงศัตรู
"ขวับ!!! เปรี้ยง!!!" โซระจู่โจมเข้าใส่มังกรหนึ่งตัวแบบเต็มกำลังแต่ว่ามันก็รับการโจมตีของเขาได้
"ฉัวะ!!! ปั้ง!!!" มังกรตะปปใส่โซระจนเขามีบาดแผลใหญ่มากที่ต้นแขน
"อ๊ากกกก" โซระร้องออกมาด้วยความเจ็บปปวด นี่เหรอการต่อสู้ของโลกใบนี้
"ฟ้าว!!!!" มังกรทั้งสามพุ่งเข้ามาใส่ตัวเขาแต่แทนที่โซระจะหนีเขากลับยืนขึ้นและพร้อมรับการโจมตี
("ฉันไม่ยอมแพ้หรอก ฉันเป็นผู้ที่เอาชนะศัตรูที่เก่งกาจอย่างเซฮานอร์ทมาได้แล้ว ฉันผ่านการต่อสู้มาตั้งมากมาย")
"กับแค่นี้น่ะ!!!! ฉันไม่มีวันแพ้หรอกกกกกก!!!!!!!!!"
"ย้ากกกก!!!!!!!!!!"
"ออกมาสิ โอบลิเวี่ยน!!!!!! โอธคีปเปอร์!!!!!!!"
"วิ้ง!!!!!"
สิ่งที่ปรากฎอยู่ในมือขวาของโซระคือคีย์เบลดสีดำ และ สิ่งที่ปรากฎที่มือซ้ายคือคีย์เบลดสีขาว
มันคือคีย์เบลดที่แกร่งที่สุดเมื่อมันอยู่ร่วมกัน
"ขอยืมพลังหน่อยนะ โนบอดี้ของฉัน" "ฟุ่บ!" "เปรี้ยง!"
โซระพุ่งกระโจนเข้าหามังกรตัวหนึ่งและสามารถจัดการมันได้ในพริบตา
"เหลือสองสินะ" โซระหันหน้ามายังมังกรที่เหลืออีกสองพวกตัว มันดูหวาดกลัวเล้กน้อยในพลังของผู้ที่อยู่เบื้องหน้าพวกมัน
"เฮ้!" อัลซิดวิ่งออกมาจากในตัวเรือและถือดาบมาด้วย
"ไปไหนมาน่ะอัล รอซะแทบเงกแน่ะ?" โซระถามกวนๆ
"โทษที บังเอิญลืมดาบไว้ในห้องน่ะเลยมาช้านิดหน่อย" อัลซิดกล่าว แต่พอเขาหันไปแล้วพบกับมังกรที่นอนแน่นิ่งที่พื้นหนึ่งตัวเขาก็บอกโซระว่า
"ไม่เลวนี่พวก" อัลซิดกล่าว
"ขอบคุณที่ชม" โซระกล่าวตอบและรู้สึกภูมิใจเล็กๆ
"เอาล่ะถ้างั้นมาตื้บไอ้สองตัวนี่ทิ้งกันเถอะ" อัลซิดพูด
"เข้าใจแล้ว" "ฟ้าววววว!!!!!" ทั้งสองพุ่งทะยานเข้าใส่มังกรที่เหลืออีกสองตัว
---------------------------------------------------------
"เฮ้อ!จบซะที" อัลซิดบ่น ภาพที่ปรากฎคือทั้งสองสามารถจัดการมังกรที่เหลือได้อย่างง่ายดาย
"นายนี่เจ๋งไปเลยนะโซระ" อัลซิดชม
"ว่าแต่ว่าไอ้ที่อยู่ในมือนายนี่มันอะไรเหรอ" อัลซิดสงสัยสิ่งที่อยู่ในมือของโซระ
"มันเรียกว่า คีย์เบลด น่ะเป็นสิ่งที่มีแค่คีย์เบลดมาสเตอร์อย่างฉันเท่านั้นที่ใช้มันได้" โซระตอบพลางยืดนิดหน่อย
"งั้นเหรอน่าสนแฮะไอ้เจ้านี่" อัลซิดพูดแนวๆอิจฉาเล็กน้อย
"คีย์เบลดงั้นเหรอ? อย่างนี้นี่เอง" เสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"ใครน่ะ?" โซระกับอัลซิดพูดและหันไปด้านหลังพร้อมกัน
เจ้าของเสียงปริศนาเป้นชายหนุ่มในเสื้อคลุมทั้งตัว
"ฉันชักสนใจมันตะหงิดๆเสียแล้ว ขอมันให้กับพวกเราเถอะนะ" "พรึ่บ!"
ชายหนุ่มโยนเสื้อคลุมที่ใส่มาทิ้ง
"หะ...นี่มันไม่น่าเชื่อ" อัลซิดอุทาน
ชายหนุ่มปริศนา มีรูปร่างที่เห็นแล้วชวนให้ตะลึงเขามีหน้าตาคล้ายมนุษย์ ทว่ากลับมีเกล็ด หาง และปีก ดั่งมังกร
"เผ่า ดราโก"
"มันอะไรกันน่ะเผ่าดราโก" โซระถามอัลซิด
"เผ่าดราโก เท่าที่ฉันรู้มาเป้นเผ่าพันธุ์ที่พัฒนามาจากมังกร มีลักษณะภายนอกอย่างที่เห้น แต่ว่า....."
"เผ่านี้น่าจะสูญสลายไปตั้งแต่การก่อตั้งอิวาไลซ์แล้วนี่นา"
"ว่าไงนะ" โซระอุทาน
"ก็ที่เผ่าของเราสูญสลายไปเพราะใครกันล่ะ?" ชายเผ่าดราโกพูด
"ก็น้ำมือของเผ่าฮูมทั้งนั้นแหละ" ชายเผ่าดราโกตอบ
"แกต้องการอะไร? หรือจะเป็นสิ่งนี้" อัลซิดชี้ไปที่คีย์เบลดในมือโซระ
"มันก็ส่วนหนึ่งน่ะนะแต่มันไม่ใช่ความต้องการของฉันคนเดียว ... แต่มันเป็นความต้องการของเรา อันโนน ต่างหากเล่า"
"อันโนน เหรอหรือว่า อ๊ะ" อัลซิดพูดท่าทางเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แต่ก่อนที่จะพูดอะไรนั้นก็
"ฟ้าววววว!!!!!"
ชายเผ่าดราโกพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ทั้งโซระและอัลซิดโดนการโจมตีแบบเต็มๆ
"อึ้ก!โธ่ ว้อย" อัลซิดร้องออกมา เขาพยายามจะลุกแต่ลุกไม่ขึ้น
"เสียใจด้วยนะแต่กรงเล็บมังกรของเผ่าดราโกน่ะถ้าโดนเข้าไปแล้วไม่เก่งกาจพอก็อย่าหวังว่าจะลุกได้ง่ายๆเลย"
"อัล!" โซระร้องเรียกอัลซิดเขาเองก็โดนกรงเล็บมังกรเล่นงานเหมือนกัน
"เอ้า!ขอเลยแล้วกันนะ คีย์เบลด" "ฝั่บ" ชายคนนั้นหยิบคีย์เบลดไปแต่ว่า "ชิ้ง!"
คีย์เบลดกลับมาอยู่ในมือโซระอย่างรวดเร็ว
"แกน่าจะได้ยินฉันไม่ใช่เหรอที่ว่า มีแต่คีย์เบลดมาสเตอร์อย่างฉันเท่านั้นที่ใช้ได้" โซระตอบยิ้มๆ
"หนอยแน่ แก ถ้าพวกเราไม่ได้มันอย่าหวังว่าใครจะได้ไปเลย ตายซะเถอะ!!!!!!!!!" เผ่าดราโกง้างกรงเล็บเตรียมจัดการโซระทันที
"หยุดนะเฟ้ย!!!!!!!" อัลซิดตะโกนพร้อมกับวิ่งพุ่งเข้ามา
"ฮึ่ม!ชิ" เผ่ามังกรกระโดดหนีบินลอยอยู่กลางอากาศ
"แกเองก็อยากมากสินะถ้างั้นจะได้จัดการให้หมดรวดเดียวไปเลย!!!!!!" เผ่าดราโกตะโกนอย่างโมโหสุดขีด
"ฮ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา" เผ่าดราโกรวมออร่าทั้งหมดไว้ที่ตัวมัน
"แย่แล้วมันจะมาไม้ไหนเนี่ย" อัลซิดบอก
"อ๊ะ!ลุกได้แล้ว" โซระบอกแล้วรีบลุกทันที
"ตายซะ" มันชูมือทั้งสองมาทางโซระและอัลซิดหมายจะจัดการเสีย แต่ทว่า
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ" เสียงปริศนาดังขึ้น เผ่าดราโกหยุดการโจมตีทันที
"หมายความว่ายังไงกันน่ะ หัวหน้า" เผ่าดราโกไม่พอใจมาก
"กลับมาก่อนเดี๋ยวนี้นะเจ้ากำลังจะทำลายทรัพยากรไปโดยไม่รู้ตัวนะ" เสียงนั้นตอบ
"ชิ ช่วยไม่ได้นะ" ว่าแล้วเผ่าดราโกก็เปิดประตูวาร์ปกลางอากาศเพื่อที่จะกลับไปทันที
"ดะ...เดี๋ยวสิ" โซระบอกกับเผ่าดราโก แล้วมันก็ชะงักครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า
"ไวเวิร์น" มันตอบ
"เอ๋?"
"ชื่อของข้าคือ ไวเวิร์น เจอกันคราวหน้าข้าจะจัดการเจ้าให้ได้เลย อย่าตายซะก่อนล่ะ คีย์เบลดมาสเตอร์!!!" ไวเวิร์นพูดประโยคสุดท้ายแก่โซระก่อนที่จะเข้าทางวาร์ปที่สร้างแล้วหายตัวไป
"ไวเวิร์นงั้นเหรอ" โซระกำมือแน่นเขาได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจเข้าให้แล้ว
"เจอกันคราวหน้างั้นเหรอ" โซระหันไปมองบนฟ้าจุดที่ไวเวิร์นหายไป
"เฮ้ โซระ" อัลซิดทัก
"อัล"
"หือ"
"ฉันน่ะ.......ฉันน่ะจะต้องแกร่งกว่านี้อีกให้ได้เลย"
"นายทำได้อยู่แล้วล่ะน่า" อัลซิดตอบ
--------------------
จบ Chapter 2
(ตอนหน้า ความลับขององค์กรที่มีชื่อว่า "อันโนน" และ บทสรุปของบทเปิดที่ 1)
---------------------------------------------
สวัสดีครับเซฮานอร์ทครับเป็นอย่างไรกันบ้างครับสำหรับตอนนี้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่เขียนฉากแอ็คชั่น จะว่ายากมันก็ได้น่ะนะ แต่ก็แต่งเต็ที่แล้วครับมีอะไรก็บอกมาได้นะครับจะได้นำไปปรับปรุงครับผม
ช่วงนี้ที่เว้นการอัพบล้อกไปเสียนานเพราะไม่ค่อยมีข่าวคราวการเคลื่อนไหวในโลก KH เท่าไรแถมเดือนสุดท้ายของการเรียนในปีนี้งานมันยุ่งวุ่นวายน่าดูครับเลยไม่สามารถมาอัพอะไรได้ ต้องขออภัยทุกๆท่านด้วยนะครับ
อีกเรื่องที่อยากจะแจ้งก็คือตอนนี้ เราท์เตอร์ อินเตอร์เน็ตที่บ้านผมมันเจ๊งเสียแล้วครับถ้ายังไงช่วงนี้ผมอาจจะไม่ค่อยโผล่หน้ามานักก็เพราะไม่มีเน็ตใช้นั่นแหละครับ (ที่เข้ามาวันนี้ได้นี่ถือว่าฟลุ้คสุดๆ) ถ้ายังไงจนกว่าผมจะมีเราท์เตอร์ตัวใหม่ก็ขอดองบล็อกแล้วกันนะครับ จะพยายามหาเราท์เตอร์ตัวใหม่มาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ภายใน มี.ค.นี้ครับ
สุดท้ายนี้เวลาก็หมดหมดเวลาเสียแล้วไว้เจอกันใหม่เมื่อผมหาเราท์เตอร์ใหม่ได้แล้วนะครับ วันนี้ก็ขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ
