Chap 03. http://xehanort.exteen.com/20080404/fic-kingdom-hearts-ivalice-alliance-chap-03
-----------------------------------------------
Kingdom Hearts : Ivalice Alliance
Chapter 04.Montblanc's Stories (เรื่องเล่าของมองบลังค์)
สถานที่แห่งหนึ่งในดินแดนอิวาไลซ์
"ไวเวิร์นรึ" หญิงคนหนึ่งถามเมื่อเห็นไวเวิร์นกลับมายังสถานที่นี้
"อารมณ์เสียมาเชียวนะ เอ?...หรืออารมณ์ดีกันแน่? เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ" เธอพูดต่อ
"นี่เธอไม่รู้จริงๆหรือแค่คิดจะมากวนฉันเล่นๆกันแน่" ไวเวิร์นตอบเธอ
"สองอย่างรวมกันแล้วหารครึ่งล่ะมั้ง" เธอตอบ
"ฮึ่ม!ถ้างั้นก็ช่วยกรุณาเลิกกวนฉันสักทีไม่งั้นล่ะก็ได้มีปัญหาแน่" ไวเวิร์นตอบแบบโมโห
"แหมๆๆ หยอกเล่นนิดเดียวทำโมโหไปได้ ... หัวหน้ารออยู่ข้างในแน่ะ" เธอชี้ไปที่ประตูบานหนึ่งซึ่งหลังประตูก็เป็นห้องของหัวหน้าของพวกเขาทั้งคู่
"ฝากไว้ก่อนเถอะ!" ไวเวิร์นพูดก่อนเดินเข้าไปหาหัวหน้า
"เอา.ล่ะ.....เราเองก็ไปบ้างดีกว่า" หญิงผู้นั้นพูดก่อนที่จะเดินออกไป
"ไวเวิร์น?" คนที่เป็นหัวหน้าพูด
"หัวหน้า" ไวเวิร์นตอบรับ ก่อนที่จะถามคำถาม
"ทำไมล่ะครับ?....ทำไมหัวหน้าถึง" ไวเวิร์นถามเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ที่เรือบิน
"เพราะเด็กคนนั้นจะมีประโยชน์ในภายภาคหน้าน่ะสิ" หัวหน้าตอบ
"ผมทราบดีครับว่าพลังของเจ้าเด็กนั่นเป็นสิ่งจำเป็น แต่ว่าหากเรายิ่งปล่อยไว้นานมันจะยิ่งแกร่งขึ้นนะครับและหากมันแกร่งเกินไปล่ะก็"
"เอาน่า" หัวหน้าพูดให้ไวเวิร์นหยุด
"ถ้ามันยากเกินไปจริงๆฉันจะจัดการเอง" หัวหน้าพูด
"ฉันมีเรื่องจะวานเธออีกอย่างนะไวเวิร์น" หัวหน้าถามไวเวิร์น
"อะไรหรือครับ?"
"ฉันอยากให้เธอไปตรวจสอบที่งานแข่งขันที่อิวาไลซ์จะจัดหน่อยนะ" หัวหน้าไหว้วาน
"รับทราบครับ" ไวเวิร์นพูดเสร็จก่อนที่จะเดินออกไป
"คีย์เบลดมาสเตอร์ จงแข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่ข้าจะได้ทำให้ฝันเป็นจริง" หัวหน้าพูดอีกครั้ง
-----------------------------------------------
เมืองหลวงราบานัสเตอร์/ดัลมัสก้า
2สัปดาห์ก่อนการแข่งขัน
"ไฟราก้า!!!!!!" เสียงตะโกนของการใช้เวทย์มนต์ดังขึ้นเสียงนี้ช่างเป็นเสียงที่คุ้นหูยิ่งนัก
"แปะๆๆ" ชายเผ่ามูเกิ้ลด้านบนปรบมือให้กับเขา
"ไม่เลวเลยนะโดนัลด์" ชายเผ่ามูเกิ้ลบอกแก่เจ้าของเสียงร่ายเวทย์เมื่อกี้ โดนัลด์นั่นเอง
"ขอบคุณที่ชมนะหัวหน้ามองค์บลังค์" โดนัลด์พูดกับมูเกิ้ลผู้นั้นซึ่งมีนามว่ามองค์บลังค์นั่นเอง
"เอาล่ะๆแต่ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าแค่เวลาสั้นๆก็สามารถร่ายเวทย์ระดับสามได้แล้วกว่า 5 ชนิด" มองค์บลังค์กล่าวชม
"แหม...ก็ผมเป็นจอมเวทย์นี่นา" โดนัลด์ตอบพลางยืดอกภูมิใจ
"เอาเถอะวันนี้พอแค่นี้แล้วกัน นายไปพักผ่อนเถอะนะเหลืออีกตั้งสองสัปดาห์ค่อยๆฝึกไปก็ได้ไม่ต้องรีบนะ คุโป้!" เมื่อมองค์บลังค์กล่าวจบก็เดินกลับเข้าไปยังที่ทำการของแคลนทิ้งให้โดนัลด์ยืนอยู่ลำพัง
"นี่ก็ประมาณ 5 วันแล้วสินะที่เรามาติดที่นี่" โดนัลด์กล่าวขึ้นมาในใจ
"ในวันนั้น...."
โดนัลด์นั่งคิดถึงย้อนไปเมื่อ 5 วันก่อน
เขาได้ตกลงมาที่บริเวณทุ่งหญ้ากีซาร์ เป็นโชคดีของเขาที่ได้พบกับหัวหน้ามองค์บลังค์ และสมาชิกของแคลนเซนทริโอ
หัวหน้ามองค์บลังค์เห็นว่าเขานั้นเป็นคนที่น่าสนใจจึงขอให้ตัวของเขาเข้าร่วมกับเซนทริโอเพื่อเข้าแข่งขันทัวร์นาเมนท์อันยิ่งใหญ่แห่งอิวาไลซ์
แลกกับการที่แคลนเซนทริโอจะช่วยตามหาเพื่อนของเขาและ ยานพาหนะที่พวกเขานั่งมา
โดนัลด์ไม่รู้จะพูดอย่างไรดีเพราะเขาเล่าเรื่องที่เขามาจากอีกโลกหนึ่งทั้งๆที่เขาไม่คิดว่าจะมีใครเชื่อ
แต่ทุกคนในแคลนกลับเชื่อและยอมรับในตัวเขา แม้เขาจะไม่ได้มีรูปร่างเหมือนผู้คนที่นี่ก็ตาม
ตลอดประมาณ 3 วันที่ผ่านมาโดนัลด์ก็ได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับอิวาไลซ์มากมาย
เขาจึงตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น
โดนัลด์นั้นศึกษาการใช้เวทย์ทั้งหมดที่มียังโลกอิวาไลซ์แห่งนี้ เพื่อตัวของเขาเอง
โดยมีมองค์บลังค์เป็นผู้ช่วยสอน
เพื่อตัวของเขาและการตามหาเพื่อนของเขาโดนัลด์จะต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้น
ในขณะที่โดนัลด์กำลังคิดอะไรเพลินๆที่บริเวณสวนในที่ทำการแคลนก็มีเสียงดังขึ้น
เป็นเสียงฝีเท้าที่วิ่งมาอย่างเร็ว
ชายคนหนึ่งวิ่งออกมาจากที่ทำการแคลนเพื่อมาแจ้งข่าวกับโดนัลด์
"โดนัลด์......โดนัลด์.....โดนัลด์!!!!!!!" ชายคนนั้นวิ่งมาถึงยังโดนัลด์พอดี
"มะ...มีอะไรงั้นเหรอ?" โดนัลด์ถาม
"หัวหน้าให้มาแจ้งว่าตอนนี้เราเจอยานของนายแล้ว" ชายคนนั้นพูด
"จริงๆน่ะเหรอ" โดนัลด์พูดอีกครั้ง
"จริงสิ รีบไปพบหัวหน้ากันเถอะ" ชายคนนั้นพูดแล้วรีบพาโดนัลด์ไปหามองค์บลังค์ทันที
-----------------------------------------------
ณ เรืออากาศยานส่วนตัวของของแคลนเซนทริโอ/น่านฟ้าส่วนตะวันตกของราบานัสเตอร์-ทะเลทรายดัลมัสก้าสตะวันตก
"ถึงแล้วล่ะทะเลทรายดัลมัสก้าตะวันตก" มองค์บลังค์กล่าวถึงสถานที่ที่อยู่ใต้ของเรืออากาศยาน
"ทะ...ที่นี่เหรอเนี่ย" โดนัลด์ค่อนข้างตกใจทีเดียวกับสถานที่ที่อยู่เบื้องล่างเพราะพายุทะเลทรายนั้นพัดโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงจนน่ากลัวจับใจ
"เอาล่ะพวกนายไปตามหาตามคลื่นที่จับได้นะยังไงเราก็ต้องหาให้พบ แล้วก็จัดการซ่อมแซมให้เรียบร้อยด้วยเข้าใจนะ ทุกคนไปได้!!!!!!"
ถึงแม้ภายนอกมองค์บลังค์จะดูตัวเล็กน่ารักตามลักษณะของมูเกิ้ล แต่ตอนที่เขาสั่งการกับสมาชิกนั้นเสียงหนักแน่นและเด็ดขาดมาก แสดงให้เห็นถึงความเป็นหัวหน้าสุดๆ
"นี่หัวหน้า" โดนัลด์เรียกมองค์บลังค์
"อะไร?"
"ทำไมหัวหน้าถึงได้ทำเพื่อผมขนาดนี้ล่ะ" โดนัลด์ถามมองค์บลังค์เพราะมองค์บลังค์ยอมช่วยเขาอย่างเต็มที่ขนาดนี้ทั้งๆที่จะยังเอาชนะในทัวร์นาเมนท์ได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย
มองค์บลังค์เงียบไปพักหนึ่งแล้วจึงให้โดนัลด์นั่งลง
"มีคำทำนายจากหนังสือเล่มหนึ่งเขียนเอาไว้"
"ว่าเมื่ออิวาไลซ์เกิดภัยพิบัติ"
"จะมีคนต่างถิ่นสามคนมาช่วยชาวอิวาไลซ์ให้พ้นวิกฤติ"
"และจากที่นายเล่ามา ที่บอกว่ามากับเพื่อนอีกสองคนและเรื่องที่นายมาจากต่างโลก มันก็ลงล็อกพอดี"
"นายคงจะสงสัยสินะว่าทำไมฉันถึงได้เชื่อเรื่องนี้อย่างสนิทใจ"
โดนัลด์พยักหน้าตอบมองค์บลังค์จึงเล่าเรื่องต่อทันที
"ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน"
"สมัยตั้งแต่ที่เซนทริโอยังเป็นแคลนโนเนมอยู่เลย"
"ฉันได้พบกับเขาเข้า"
"คนๆนั้นมีแววตาเหมือนกับนาย"
"เขาเป็นคนที่บอกว่าตัวเองมาจากโลกต่าง"
"เอ๋!คนที่มาจากโลกต่างเหรอ" โดนัลด์แปลกที่ได้ยินว่านอกจากเขายังมีคนที่มาจากโลกต่างก่อนหน้านี้ด้วย
"หมอนั่นชื่อแมซ" มองค์บลังค์พูดต่อ
"ตอนที่ฉันได้เจอกับเขาฉันรู้ได้ทันทีว่าสายตานั้นไม่ได้โกหก"
"ชื่อแคลนนี้ฉันกับเขาเป็นคนคิดขึ้นมาและฉันยกให้เขาเป็นหัวหน้าเสียด้วย"
"ในตอนนั้นก็เกิดเหตุร้ายขึ้นพวกเราเป็นคนที่หยุดยั้งความเลวร้ายนั้นเอาไว้ได้"
"แคลนของเราก็เริ่มโด่งดังขึ้น"
"แต่หลังจากที่การต่อสู้ตอนนั้นจบลงเขาก็ได้กลับไปยังโลกเดิมที่เขามา"
"ฉันเคยรอคอยการกลับมาของเขาไม่สิ....พวกเราเซนทริโอต่างรอคอยการกลับมาของเขา"
"แต่เขาก็ไม่มา"
"แต่พอเราได้พบกับนายพวกเราต่างดีใจมากที่มีคนจากโลกต่างมา"
"เพราะคนจากโลกต่างทำให้แคลนของเราโด่งดังขึ้น เพราะคนจากโลกต่างที่ช่วยอิวาไลซ์เอาไว้ดังนั้น"
"หากพวกเราเซนทริโอพบกับใครก็ตามที่มาจากโลกต่าง พวกเราจะต้องตอบแทนเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้"
"มันก็มีเท่านี้นั่นแหละนะ"
เมื่อมองค์บลังค์พูดเสร็จก็หันหน้าออกไปมองยังท้องฟ้า
โดนัลด์รู้สึกขอบคุณชายที่ชื่อแมซอย่างจับใจ เพราะชายคนนี้เขาจึงได้พบกับกัมมี่ชิพ
เพราะชายคนนี้เขาจึงได้มีโอกาสตามหาเพื่อนร่วมกับแคลนเซนทริโอ
โดนัลด์อยากเจอกับเขาอย่างจับใจ
"หัวหน้าครับเราพบกับยานพาหนะนั้นแล้วครับ" มีเสียงดังขึ้นจากอุปกร์สื่อสารส่งถึงมองค์บลังค์
"ดีมากทำการซ่อมแซมและเก็บชิ้นส่วนให้เรียบร้อยทั้งหมดแล้วรีบกลับมาล่ะ" มองค์บลังค์บอกแก่สมาชิก
"นี่โดนัลด์ตอนนี้เราพบยานของนายแล้วนะจะไปดูด้วยกันไหม" มองค์บลังค์ถามโดนัลด์
"อื้ม...ไปสิ" โดนัลด์รีบตอบตกลงทันทีแล้วทั้งคู่ก็ลงไปยังข้างล่างเพื่อดูยาน
"อืมน่าจะอยู่ตรง.....อ้า...ตรงนั้น" มองค์บลังค์ชี้ให้โดนัลด์ดูสถานที่ซึ่งถึงแม้จะเป็นเงาลางๆแต่ก็พอเห็น
ใช้แล้วนั่นไงยานกัมมี่ชิพของเขา
"เฮ้!ทุก....คน"
ภาพที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้านั้นช่างน่าตกใจยิ่งนักมองค์บลังค์พบว่าสมาชิกของเขาที่ลงเก็บกู้ยานเกือบทั้งหมดนอนสิ้นสติอยู่
"พวกนาย เฮ้!ทำใจดีๆไว้เกิดอะไรขึ้น" มองบลังค์รีบวิ่งเข้าไปหาสมาชิกคนหนึ่งที่โดนเล่นงาน
"หัว........หน้า.....ครับ.......ระ.....วัง.....ตัว....ด้วย......" ชายคนนั้นพูดก่อนจะหมดสติไป
"เฮ้!ลุกขึ้นมาสิพวกนาย เฮ้!" มองค์บลังค์เริ่มใจเสียมากขึ้นแล้วยิ่งลูกน้องเขาเป็นแบบนี้มันยิ่งทำให้เขารู้สึกโมโหมากยิ่งขึ้น
"ไม่ต้องห่วงหรอกเจ้าพวกนั้นยังไม่ตายหรอกนะ" เสียงนั้นดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"กะ....แกเป็นใคร" มองค์บลังค์โมโหจัดและพูดจาอย่างฉุนเฉียวตอกไปทันที
"ต๊ายย!!! พูดจาหยาบคายแบบนั้นกับสุภาพสตรีได้ยังไงเนี่ย" เจ้าของเสียงปริศนาเดินออกมาเธอเป็นผู้หญิงเผ่าฮูมและใส่หน้ากากปิดบังหน้าตาไว้
"ฉันไม่สนว่าแกจะเป็นตัวอะไรหรือเพศไหน! แต่ไม่ว่าไอ้หน้าไหนที่มาทำให้ลูกน้องของฉันต้องเจ็บ มันจะต้องได้รับการตอบแทนคืนอย่างสาสม!" มองค์บลังค์พูดอีกครั้งตอนนี้เขาเลือดขึ้นหน้าแล้ว
"แหมใจร้อนจริงๆเลยนะคะท่านมองค์บลังค์ ท่านจำฉันไม่ได้จริงๆเหรอคะ?ท่านหัวหน้า?" เธอถอดหน้ากากออกเล่นเอามองค์บลังค์ถึงกับผงะเล้กน้อย
"นี่ เธอ ซาร่า....งั้นเหรอ?" มองค์บลังค์กล่าว
"ว้าย ดีใจจังที่หัวหน้าจำฉันได้" ซาร่าพูดกับมองค์บลังค์แล้วทำท่าดีใจ แต่ไม่ว่าจะทำท่าอะไรมองค์บลังค์ก็ไม่คล้อยตามด้วย
"ใครกันน่ะ?" โดนัลด์ถาม
"เธอเป็นอดีตสมาชิดแคลนเราน่ะสิ แต่ว่า....."
"เธอก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยหาเท่าไรก็ไม่เจอจาก -เหตุการณ์นั้น-" มองค์บลังค์กล่าวกับซาร่า
"แหมหัวหน้านี่น่านนับถือจัง้เลยนะคะจำได้แม่นเป๊ะเลย" เธอตอบกวนๆใส่มองค์บลังค์
"เอาเถอะๆๆ จะยังไงก็ช่างวันนี้ฉันไม่มีธุระกับหัวหน้าหรอกนะคะ แต่เป็นกับคนที่หัวหน้าพามาด้วยต่างหาก"
"มะ.....หมายความว่ายังไงเกี่ยวอะไรกับโดนัลด์" มองค์บลังค์ตะโกนถามไป
"ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดอะไรเท่าไหร่หรอกค่ะมันเป็นคำสั่ง......."
"จากองค์กรอันโนนของเรา" ซาร่าพูดตอบไป
"ว่าไงนะ อันโนนเหรอ หรือว่า....?" มองค์บลังค์พยายามจะพูดต่อแต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรนั้นซาร่าก็ได้ขัดเอาไว้
"ไม่จำเป็นต้องพูดมากกว่านี้แล้ว จัดการพวกมันสองคนซะเจ้าเผ่ามูเกิ้ลนั่ให้ฆ่าทิ้งซะ ส่วนอีกคนนึงให้จับเป็น!"
เมื่อสิ้นเสียงของซาร่าเหล่าลูกน้องของเธอก็ได้ออกมาพร้อมกันแล้วเตรียมจัดการกับโดนัลด์และมองค์บลังค์
"เอาไงดีล่ะ หัวหน้า?" โดนัลด์ถาม
"เฮอะ ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้นะกลับเป็นเดี๋ยวฉันเล่าเรื่องให้ฟังเพิ่มแล้วกันนะ ตอนนี้นายก็ช่วยแสดงการฝึกให้ฉันดูหน่อยแล้วกัน"
"ย้าาาากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!" ว่าแล้วทั้งสองก็เข้าต่อสู้กับกองกำลังศัตรูที่ขนกันมากว่าครึ่งร้อย
-----------------------------------------------
อีกด้านหนึ่ง ณ เรืออากาศยานของเซนทริโอ
"พวกแกเป็นใครคิดจะบุกรุกยานของเซนทริโอของเราหรือไง" เหล่าแคลนเซนทริโอที่เฝ้ายานถามแก่ผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญทั้งสอง
"เดี๋ยวสิ เราไม่ใช่คนน่าสงสัยซะหน่อนเราแค่มาหาหัวหน้ามองค์บลังค์เท่านั้น" ชายผู้ต้องสงสัยตอบ
"แล้วพวกแกเป็นใคร" สมาชิกแคลนถาม
"พวกเราน่ะเหรอ?"
"ฉันก็ชื่อ -วาน- ยังไงล่ะไอ้กร๊วกเอ๊ย!แล้วนี่ก็ -เพนเนโล่-! เอาล่ะถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็รีบพาพวกฉันไปพบหัวหน้ามองค์บลังค์เร็วๆเข้าเซ่!!!!!!!!"
(ผู้ช่วยที่แข็งแกร่งมาแล้ว!!!!)
จบ Chapter 4
(ตอนหน้ากับการต่อสู้ครั้งแรกในโลกนี้ของโดนัลด์และบทสรุปของบทเปิดที่สอง)
-----------------------------------------------
สวัสดีครับเซฮานอร์ทครับวันที่ผมอัพนี่ก็เป้นวันสุดท้ายของเทศกาลสงกรานต์นะครับ ก็ไม่อยากพูดอะไรมากนะครับเพราะผมเองก็ไม่ใช่คนที่ออกไปเล่นซะด้วยอุดอู้อยู่แต่บ้านตลอดเลย
ก็สำหรับฟิคในตอนนี้ก้ตอนที่ 4 กันแล้วก็หวังว่าจะยังคงถูกใจนะครับ ในตอนนี้และตอนหน้าก็เป้นบทของโดนัลด์ และอีกสองบทก็จะเป็นของกู๊ฟฟี่ และตอนสุดท้ายของบทเปิดก็จะมีผู้ที่แข็งแกร่งจากKHมาปรากฎตัวเพิ่มด้วยก็รอดูนะครับว่าจะเป้นใคร
สำหรัยวันนี้เวลาก็หมดหมดเวลาเสียแล้วเอาไว้พบกันใหม่ในโอกาสหน้านะครับวันนี้ สวัสดีครับ
edit @ 15 Apr 2008 15:21:11 by Xehanort
